باورتون میشه که امروز ، بیش از ۲۰ دقیقه از این اتاق به اون اتاق میرفتم و برمیگشتم بدون اینکه کاری انجام بدم ؟

میرفتم جوراب بپوشم ، سر از آشپزخونه در میاوردم بدون اینکه بدونم قرار بود چیکار بکنم .... آها ، جوراب ... میدیدم وسط دستشویی مسواک به دست ایستادم ، آخ آخ ، تخم مرغ سوخت .... مسواک رو انداختم و دویدم به سوی آشپزخانه ... ماهیتابه و روغن روی اجاق خاموش .... ای بابا جوراب .... ای داد گلدونه رو نگاه کن ، مرد از بی آبی ... بطری گلدونها رو آب کردم  و رفتم طرف قفسه قرصها ، با همون آب قرصهامو خوردم .... به بطری نگاه میکنم ، چرا تو این آب خوردم ؟ ... آها گلدون .... دارم گلدون رو آب میدم که میبینم بوی روغن سوخته خونه رو برداشت . ماهیتابه تقریبا قرمز شده بود... بیخیال صبحانه ... دیر شده ... سوئیچ کجاست ؟ اه .... بعد از ۵ دقیقه گشتن ، یادم میاد که امروز اصلا ماشین دست من نیست... شماره آژانس ... ۷۲۲ نه بابا ... ۷۴۴؟ ... نه ۳۴۷۴ ؟ اه ....

خلاصه با مکافاتی رسیدم به محل کار

چرا بعضی روزها اینجوریه ؟ البته دلیل امروز رو راحت میشه فهمید ، وقتی ۳ میلیون قرض داری و کل موجودی نقدی خودت و عیالت  ۲۵۰ تومنه ، طبیعیه که مغز ریپ بزنه . 

پ .ن : امروز عصر این گیجی تبدیل به یک حالت عصبیت کور شده. دلم میخواد پاچه زمین و زمان رو بگیرم .... آی دکتر جان ، من چم شده؟